Een stabiele regering om de burgers uit de crisis te loodsen

Een stabiel parlement en een stabiele regering die het mogelijk maken om de burgers uit de crisis te loodsen, dat is wat de leden van de ACLVB willen na de parlementsverkiezingen van 13 juni.

De toekomstige federale regering en het toekomstige parlement zullen vlug de nodige beslissingen moeten nemen op het vlak van tewerkstelling, pensioenen, welvaartsaanpassing van de sociale uitkeringen …

De ACLVB wil dat de politici die de touwtjes in handen hebben, zich concentreren op de economische en sociale dossiers, zeker moeilijker en minder populair, nu ze van essentieel belang zijn voor de toekomst van de samenleving.

De crisis heeft nogmaals aangetoond dat de markt zichzelf niet reguleert. Integendeel, de weinig scrupuleuze marktspelers zorgen ervoor dat het systeem tot het uiterste toe op de proef gesteld wordt, totdat ook zij zich onvermijdelijk moeten neerleggen bij de economische realiteit. In de tussentijd hebben ze alle anderen in hun kielzog en soms in hun val meegesleurd. De “financialisering” van de economie ten nadele van de productieactiviteiten en de verkoop van goederen en diensten heeft gezorgd voor een crisis waar de burgers vaak op verschillende manieren het gelag voor betalen: als werknemer, als belastingplichtige en misschien morgen als sociaal verzekerde indien onze toekomstige regering overgaat tot dezelfde draconische besparingen als andere Europese regeringen.

Creëren van jobs en waardig werk

De ACLVB vertrekt van het principe dat werk een van de beste verdedigingen tegen armoede is. Werkgelegenheid creëren blijft dan ook de eerste doelstelling van iedere toekomstige regering. Echter, dit volstaat niet ! De Internationale Arbeidsorganisatie heeft de term "waardig werk" gelanceerd om er iedereen op te wijzen dat werk alleen niet voldoende is, de inkomsten uit arbeid moeten het de werknemer en zijn gezin mogelijk maken om op een waardige manier te leven.

Als gevolg van de economische crisis en de globalisering van de handel is het verleidelijk om de sociale verworvenheden van de ontwikkelde landen te verlagen om zogezegd de concurrentiekracht te herstellen. De ACLVB dringt erop aan dat de lonen in België voldoende hoog blijven om op een waardige manier te leven in onze maatschappij. De automatische loonindexering zorgt ervoor dat de koopkracht van de werknemers op peil blijft.

Sociale zekerheid

Werken kan niet altijd. Een persoon kan geconfronteerd worden met verschillende situaties waardoor hij zijn brood niet langer kan verdienen: werkloosheid, arbeidsongeschiktheid als gevolg van een ziekte of een ongeval en uiteindelijk het pensioen.

De ACLVB is dus van mening dat het begrip waardig werk moet worden aangevuld met waardige sociale uitkeringen. Indexering alleen volstaat niet, de bedragen moeten welvaartvast worden gemaakt.

De sociale zekerheid werkt volgens het principe van de solidariteit, hoe meer mensen bijdragen tot het systeem, hoe steviger en hoe efficiënter het systeem is. De ACLVB waarschuwt het toekomstige parlement en de toekomstige regering er dan ook voor dat er aan de rol van de sociale zekerheid als vangnet niet mag worden geraakt. In dit Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting, moet België het voorbeeld geven, temeer daar het vanaf 1 juli het voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie op zich neemt.

De mensen worden er zich nu van bewust dat duurzame productie en consumptie noodzakelijk zijn. Wij verwachten dan ook dat de toekomstige regering haar verantwoordelijkheid neemt om die bewustwording in concrete maatregelen om te zetten. De sociale partners zijn hier bijvoorbeeld mee gestart door het lanceren van het systeem van de ecocheques en momenteel wordt de doeltreffendheid van deze maatregelen geëvalueerd. Zowel voor de werknemers als de bedrijven zijn groene en waardige jobs de echte inzet van de verwachte structurele aanpassingen.

Tijdens de financiële crisis moest de overheid tussenbeide komen om privéondernemingen te redden. Een sterke en democratische overheid die kan rekenen op efficiënte openbare diensten is dus wel degelijk de laatste bescherming tegen de excessen van de economische actoren die hun persoonlijk belang nastreven, ten koste van het algemeen belang. De ACLVB gelooft in de weldaden van de markteconomie wanneer die tot doel heeft om de rijkdom over de volledige samenleving te verdelen.

De ACLVB pleit dus voor strengere regels die het systeem beschermen tegen excessen, met een effectieve controle-instantie. Dikwijls onttrekken de bedrijven zich aan hun sociale verantwoordelijkheid, hun managers kijken vooral naar de boordtabellen en vergeten dat er achter de cijfers mannen en vrouwen schuilgaan die zorgen voor de welvaart van de bedrijven door er te werken, door gebruik te maken van de producten en diensten. De overheid moet hen tot rede brengen.

De herverdeling van de rijkdom gebeurt ook door het betalen van belastingen. Omdat men de grote belastingbetalers niet wil wegjagen en bedrijven wil aantrekken, heeft men verschillende fiscale uitzonderingen bedacht. De ACLVB vraagt dat de balans wordt opgemaakt voor ieder van deze maatregelen. De strijd tegen grootschalige fiscale fraude moet ook een van de prioriteiten zijn van de toekomstige regering.

Als het woord al niet zo vaak ijdel gebruikt was, dan zou de ACLVB durven zeggen dat een beetje meer moraliteit op zijn plaats is in het economische en sociaal leven. Men heeft momenteel de mond vol van ethiek, deontologie, goed bestuur, maar welke term men ook gebruikt, de ACLVB wil een samenleving waar plaats is voor meer solidariteit.

De eisen van de ACLVB

Werkgelegenheid: onze hoofdbekommernis

Werkgelegenheid is met ruime voorsprong de hoofdbekommernis van alle Belgen. De toekomstige regering zal zich moeten toespitsen op de uitwerking van middelen die bevorderlijk zijn voor een stabiel klimaat waar er plaats is voor banengroei om uit de crisis te raken. Uiteraard moet hier niet enkel aan de hoeveelheid banen gedacht worden, maar ook aan de kwaliteit van die banen. Voor de ACLVB blijft waardig werk het referentiepunt, vooral in tijden van crisis wanneer het verleidelijker is om banen van lage kwaliteit (onstandvastig werk, uitzendarbeid, overeenkomsten van bepaalde duur, slechte arbeidsvoorwaarden) te scheppen.

In dit Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting kan men alleen maar vaststellen dat waardig werk de beste bescherming blijft tegen armoede en onzekerheid. Alleen werken biedt een uitweg om aan armoede te ontsnappen. Maar omdat voor mensen die in de armoede verzeild zijn geraakt de weg naar werk nog moeilijker is, verwacht de ACLVB van de volgende regering dat ze speciale aandacht besteedt aan oplossingen die zorgen voor deze (her)inschakeling.

De noden van de non-profitsector blijven immens hoog, ook op het vlak van banen. Banen creëren in de non-profit is zorgen voor het behoud van een solidair sociaal model waar er plaats is voor de minderbedeelden. Het zorgt er ook voor dat de economie weer op gang komt door er een zekere richting aan te geven.

De ACLVB is van mening dat het behoud van de koopkracht van de werknemers ook een bijdrage levert aan het herstel. De automatische indexering van de lonen is een essentiële factor voor het behoud van het welvaartsniveau van de werknemers.

Geld in dienst van de economie, en niet omgekeerd

Nood aan een nieuw groeimodel

Ons huidig groeimodel heeft gefaald. De ongebreidelde geldgroei, gestimuleerd door een overdadige schuldfinanciering, heeft de economie in een uiterst gevaarlijke situatie gebracht en de gevolgen zijn ondertussen gekend en voelbaar. Virtueel geld van financiële instellingen en ondernemingen heeft de economie doen wankelen. Het financieel systeem moet opnieuw haar basisfunctie van financiële intermediatie vervullen. Het financieel systeem moet ten dienste staan van de reële economie en de lange termijn in plaats van enkel zichzelf in stand te houden.

Voor de ACLVB moet ethiek en verantwoordelijkheidszin primeren binnen het financieel systeem. Er moet actie ondernomen worden in plaats van conservatisme.

Voor de ACLVB moet de Belgische variant op de Tobin taks, de Spahn Taks, eindelijk realiteit worden. Het gaat hierbij om een belastingsysteem van de financiële transacties dat werkt met twee tarieven : een laag tarief dat wordt toegepast zolang het aantal transacties binnen het overeengekomen gemiddelde blijft, met daarnaast een veel hoger tarief in geval van financiële instabiliteit, wat wijst op speculatie. Op die manier kunnen financiële transacties beïnvloed worden, zonder dat daarvoor de reële economie getroffen wordt. De opbrengst van deze heffing zou bovendien moeten kunnen aangewend worden om duurzame groei binnen de economie te stimuleren.
Complexe en niet transparante financiële producten moeten voor de ACLVB verdwijnen. Transparantie binnen het financieel systeem moet primeren. Enkel op die manier is financiële intermediatie gegarandeerd. Financiële instellingen moeten ten dienste staan van de reële economie en niet ten dienste van hun eigen profijt. Er is nood aan reële toegevoegde waarde.
Noodzakelijke maatregelen kunnen pas doeltreffend zijn als er een sterke controle bestaat. Volgens de ACLVB is er nood aan een sterke Europese supervisor met lokale aanwezigheid om de nieuwe regels af te dwingen.
Speculatieve financiële zeepbellen moeten gedetecteerd en vermeden worden. Daarnaast moet er dringend een hervorming komen binnen de ratingindustrie. Er is een openbaar onafhankelijk ratingagentschap nodig.
Voor de ACLVB mag fiscaliteit op zich geen concurrentiewapen zijn. Deze moet voor een juiste herverdeling en welzijn zorgen. Fiscale maatregelen moeten dan ook behoedzaam aangewend, geëvalueerd en desnoods bijgestuurd worden.
Deze houding bevordert bovendien de maatschappelijke verantwoordelijkheid van ondernemingen

De ACLVB eist dan ook dat fiscale paradijzen verdwijnen. Deze stimuleren gevaarlijke transacties en constructies die ongecontroleerd en vooral ongetaxeerd hun gang kunnen gaan.

Voor de ACLVB is een selectieve vermogensbelasting meer dan verantwoord zodat de lasten door iedereen gedragen worden.

De macht van de overheid herstellen

De financiële crisis, de speculatie tegen de Lidstaten, de strategieën van multinationals met als doel hun stijgende werkingskosten door de gemeenschap te laten dragen… ziehier een reeks voorbeelden die aantonen dat de macht van de overheid dringend moet worden hersteld. Aanvallen op de rechtsstaat mogen niet langer worden getolereerd. Het maatschappelijk evenwicht en het welzijn van de burgers zijn niet ondergeschikt aan de onverantwoordelijkheid van de financiële groepen of de speculatiewaanzin.

De politieke wereld dient zich het “regeren” weer eigen te maken, hetgeen trouwens geenszins impliceert dat er afbreuk moet worden gedaan aan het economische dynamisme of de rol van de sociale dialoog.

Strijd tegen de fiscale fraude als bron van inkomsten

De fiscale fraude wordt door de parlementaire commissie voor België geschat op 30 miljard euro. Dit betekent een inkomstenderving voor de Staat wat uiteindelijk rechtstreeks of onrechtstreeks ten laste komt van de burger.

Om onder meer een antwoord te kunnen bieden op de financiële en economische crisis die een extra zware druk legt op ons land is het meer dan ooit belangrijk dat elke vorm van fiscale fraude aangepakt wordt.

De ACLVB ondersteunt een hervorming die noodzakelijk is bij de fiscus, het gerecht en de samenwerking van deze twee instanties. Men ijvert hierbij naar een evaluatie van sommige wetten, versterking van de financiële administratie in haar onderzoeksmiddelen, de oprichting van een Comité F - onder meer ter controle van de diensten die de fraude bestrijden.

De ACLVB hoopt in dit kader dat de toekomstige regering concreet werkt aan de uitwerking van deze principes. De fraudebestrijding dient op alle niveaus te gebeuren en op een gelijkwaardige wijze, met in de eerste plaats het aanpakken van de grotere vormen van fiscale fraude. Daarnaast dient ook het belang van de preventie tot voorkomen van de fiscale fraude voldoende beklemtoond te worden.

Alleen een efficiënt beleid kan er voor zorgen dat de staatskas meer inkomsten krijgt, hetgeen uiteindelijk ten goede komt aan de burger.

Het behoud van de federale solidariteit

De essentiële solidariteitsmechanismen tussen de burgers van dit land moeten federaal gehouden worden.

De sociale zekerheid is bij uitstek het instrument om deze nationale solidariteit te verzekeren.

Geen enkele structurele hervorming zal kunnen afwijken op het principe van federale solidariteit en van federale collectieve onderhandeling van de arbeidsvoorwaarden. De evolutie mag niet leiden tot een verschillende behandeling van de werknemers en sociaal verzekerden al naargelang het gewest of de gemeenschap waartoe ze behoren.

Dit betekent dus voor de ACLVB:

dat de sociale partners zelf de solidariteitsmechanismen tussen alle werknemers van het land bepalen.
dat er niet kan worden geraakt aan de structuur en organisatie van de collectieve arbeidsverhoudingen in ons land. Deze laten nu reeds een totale vrijheid toe en maken het mogelijk aanpassingen door te voeren, onder meer op het niveau waarop de regels worden vastgelegd.
dat de volgende regering aan de sociale partners opnieuw hun reële autonomie inzake discussie, onderhandeling en sluiting van akkoorden zou geven en dat er tussen de politieke machthebbers en de sociale gesprekspartners een daadwerkelijk vertrouwen zou groeien en een welbegrepen verdeling van de respectieve rollen van eenieder.
dat de sociale zekerheid een nationaal instrument blijft.
dat een staatshervorming slechts kan worden overwogen in functie van objectieve elementen die een daadwerkelijke meerwaarde betekenen voor de situatie van individuen over heel het land; dit moet berusten op een reële consensus tussen sociale partners en dit binnen de drie Gewesten.

Een sterk sociaal overleg

Meer algemeen vraagt de ACLVB aan de toekomstige regering om de sociale partners te betrekken bij de onderhandelingen over onderwerpen of projecten die sociaaleconomische implicaties hebben.

Een sterke en efficiënte sociale zekerheid

Meer dan ooit is de ACLVB waakzaam dat ons stelsel van sociale zekerheid de rol kan blijven spelen die haar is toebedeeld: het garanderen van een aanvaardbare, menswaardige bestaanszekerheid. Tijdens de financiële crisis hebben we nogmaals kunnen vaststellen hoe belangrijk onze sociale zekerheid was, om erger te voorkomen.

Dit betekent

Geen enkele afbreuk aan de uitkeringen, noch aan het bedrag noch aan de duur van de uitbetaling ervan. Zonder enige nuance worden werklozen die na enige tijd nog geen job hebben, afgeschilderd als profiteurs. Stigmatiseren is niet goed. Integendeel, we moeten alles in het werk stellen om er voor te zorgen dat zoveel mogelijk werkzoekenden opnieuw aan het werk raken, door bvb de nadruk te leggen op de activering van de uitkeringsgerechtigden
Automatische welvaartskoppeling van de uitkeringen en extra koopkracht voor de laagste uitkeringen. Studies tonen aan dat de koopkracht van mensen met een uitkering er nog altijd op achteruit gaat. Men moet tot een werkelijke structurele welvaartsvastheid komen. Bovendien is er voor de laagste uitkeringen een inhaalbeweging nodig.

Een stevige financiële onderbouw is noodzakelijk. Een gedegen tewerkstellingsbeleid biedt nog altijd de beste financieringsbasis voor onze sociale zekerheid. Verder moeten ook andere inkomsten dan deze uit arbeid een bijdrage leveren. Daarbij moet een efficiënte strijd tegen bijdragefraude en bijdrageontwijking voorrang krijgen. Een beheersing van de uitgaven in de gezondheidszorgen dringt zich op, echter niet ten nadele van de patiënten en zorgbehoevenden. Tenslotte moet een sterke sociale zekerheid één van de prioriteiten van de overheid zijn en moet diezelfde overheid instaan voor de nodige alternatieve financiering of overheidstoelagen aan de sociale zekerheid.

Ernstig overleg met de sociale partners en de erkenning van hun rol als beheerders van de sociale zekerheid blijft essentieel.

Inzake pensioenen moeten er rechtvaardige keuzes gemaakt worden die de toekomst verzekeren. Men zal hierbij ook zijn verantwoordelijkheid moeten nemen, zonder de burger schrik aan te jagen

Dit betekent dus:

de eerste pijler (wettelijk pensioen) is van het grootste belang: het wettelijk pensioen moet elke gepensioneerde een menswaardig inkomen garanderen; dit is voor velen echter niet het geval: het pensioen van meer dan 20% van de gepensioneerden schommelt momenteel rond de armoedegrens; een inhaalbeweging voor de oudste en laagste pensioenen is een must; een herziening van de huidige pensioenberekening die de uitkeringen nog kleiner maakt is dus absoluut onaanvaardbaar;
een aanvullende tweede pijler (groepsverzekeringen enz …) is noodzakelijk en moet voor iedereen toegankelijk zijn.

Een betere bescherming van de werknemers

Werk- en levenskwaliteit

De roep naar meer evenwicht tussen werk en privéleven wordt steeds luider.

De ACLVB is van mening dat men niet alleen het voortbestaan van het systeem van tijdskrediet, zoals het momenteel bestaat, moet verzekeren, maar dat het ook moet verbeterd worden, meer bepaald door:

een betere bescherming tegen ontslag: de ontslagvergoeding moet worden berekend op basis van het vroegere loon zoals bij het ouderschapsverlof;
meer aandacht voor bepaalde kwetsbare groepen zoals eenoudergezinnen: het mag er in de praktijk niet op neerkomen dat de meest welgestelden kunnen profiteren van het tijdskrediet.

Men moet er ook voor zorgen dat vaders hun vaderschapsverlof opnemen door het verplicht te maken. De ACLVB is van mening dat door het vaderschapsverlof verplicht te maken, men ervoor zal zorgen dat mannen zich – nog meer – engageren in hun rol van ouder en het zal hen ook beschermen tegen eventuele druk van hun werkgever.

Men mag ook niet vergeten dat het absoluut noodzakelijk is om de structuur van de kinderopvang te verbeteren op het vlak van kostprijs, kwaliteit, de afstemming van het aanbod op de vraag en de opleiding van het personeel. De gefedereerde entiteiten zijn voor deze materies bevoegd en zij moeten dus terzake de nodige maatregelen nemen.

Wij verdedigen het idee dat wanneer het gaat over het evenwicht tussen werk en privéleven, er altijd oog moet zijn voor de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

De ACLVB dringt er ten slotte op aan dat men niet alleen aandacht zou hebben voor de flexibiliteit van de werkgever maar ook rekening houdt met de nood aan flexibiliteit bij de werkneemsters en werknemers. Zij moeten hun eigen loopbaan kunnen bepalen. Enkel deze aanpak leidt tot een betere investering in de doelstellingen van het bedrijf, wat stabiele werkgelegenheid garandeert. Wij denken dat enkel een langetermijnvisie de beste bescherming biedt tegen de nefaste gevolgen van een crisis.

Uitzendarbeid: de uitzondering en niet de regel

Onzekere contracten moeten tot elke prijs worden vermeden. De ACLVB vindt dat men de voorkeur moet geven aan de enige contractvorm die de werknemer echte zekerheid biedt, namelijk het contract van onbepaalde duur. Soms kunnen overeenkomsten van bepaalde duur een oplossing bieden en vormen zij een compromis tussen de gevraagde patronale flexibiliteit en de werkzekerheid, die hierdoor weliswaar kleiner is maar groter dan het uitzendcontract. Uitzendarbeid moet hoe dan ook beperkt blijven en onderworpen zijn aan strikte regels. Er is maar zelden een grondige reden voor de contracten van één dag waar de werkgevers soms misbruik van maken in naam van de ongebreidelde flexibiliteit. In de praktijk kunnen die contracten soms jaren lopen. Men moet beperkingen invoeren voor dergelijke praktijken die ervoor zorgen dat de werknemer in een onhoudbare situatie terechtkomt, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak. Door de crisis is de situatie nog hachelijker geworden voor deze werknemers: ze verliezen als eersten hun baan, maar zijn ook de eersten die opnieuw in dienst worden genomen in het kader van uitzendarbeid en dus een baan zonder toekomstperspectief in naam van het voorzichtigheidsprincipe.

De ACLVB gelooft dat de werkgevers er baat bij hebben om te investeren in een stabiel menselijk kapitaal, want het stelt de werknemers in staat om zich op duurzame wijze in te zetten voor het bedrijf.

Oudere werknemers aan het werk houden in kwaliteitsvolle jobs

De oudere werknemers en werkneemsters kunnen zich verzoenen met het idee om langer te werken, op voorwaarde echter dat er sprake is van een zekere flexibiliteit, vooral wat betreft de indeling van de arbeidstijden. Er moet met de werknemers worden overlegd over deze flexibiliteit die moet gecombineerd worden met het behoud van de sociale verworvenheden, ja zelfs met het creëren van financiële aanmoedigingen, bvb het overstappen op ander werk, een aanvullende vergoeding bij deeltijds werk of tijdskrediet… Ook een aanpassing van de jobinhoud kan helpen bij het langer aan het werk houden van oudere werknemers. Het is essentieel dat de bedrijven over hun know how kunnen blijven beschikken. De ACLVB verwacht van de toekomstige regering dus dat die in samenspraak met de sociale partners zorgt voor creatieve aanmoedigingsmaatregelen om deze overgang mogelijk te maken.

Onze organisatie wil ook benadrukken dat bij de werkgevers de wil aanwezig moet zijn om oudere werknemers aan het werk te houden en in dienst te nemen. Als dat niet het geval is, dan zal iedere maatregel een maat voor niets zijn. Dat is een element waar de toekomstige regering ook aan zal moeten werken.

Tewerkstellingsgerichte economische maatregelen

De belangrijkste motor binnen de welvaarteconomie is werkgelegenheid. Alle beleidsmaatregelen moeten dan ook getoetst worden aan hun impact op de werkgelegenheid. Enkel met deze focus kan onze economie haar slagkracht terugwinnen en gevrijwaard worden. Bovendien is dit de enige buffer tegen armoede en inkomensongelijkheid.

De belangrijkste uitdaging blijft dezelfde: ons structureel concurrentievermogen vrijwaren. Dit kan enkel door onze huidige industriële structuur aan te passen aan nieuwe noden, economieën en markten. De ingrediënten zijn gekend: meer onderzoek en ontwikkeling, vorming, nieuwe afzetmarkten, specialisatie in producten met hoge toegevoegde waarde,… Dit moet het gevolg zijn van ondernemerschap en niet van het blindelings toekennen van subsidies.
De grootste handicap is momenteel de energiekost. We merken dat de energieprijzen in België sneller stijgen dan in de buurlanden. Dit vormt niet enkel voor de ondernemingen een concurrentienadeel, maar ook de werknemers en mensen met een uitkering worden hard getroffen. Meer inzicht en controle op prijszettingmechanismen is nodig, gekoppeld aan een sterke regulator die de energiemarkt kan sturen, de vrije concurrentie – geen oligopolie – kan waarborgen.

Meer algemeen merken we in België een sneller stijgende inflatie voor een aantal basisproducten. Dit weegt op de economie en op de inkomens. De feiten zijn gekend, maar de oorzaken blijven vaag. Er bestaan vermoedens van misbruik van marktmacht. Efficiënt markttoezicht komt niet enkel de economie rechtstreeks ten goede, maar ook onrechtstreeks via de consumptie.

Meer gender op het werk

Gelijkheid tussen mannen en vrouwen is een basiswaarde van de democratie.

Deze wettelijke gelijkheid is in de realiteit nog niet overal een feit. Daarom vraagt de ACLVB de verderzetting van een doorgedreven gendergelijkheidsbeleid, waarin gender mainstreaming wordt toegepast in elk beleidsdomein. De ACLVB hecht bijzonder belang aan het wegwerken van de loonkloof tussen mannen en vrouwen en aan een evenwichtige combinatie van arbeid en gezin voor alle werknemers.

Gelijke kansen

De ontwikkeling van de politiek van gelijke kansen moet nog worden versterkt, rekening houdend met culturele, familiale, omgevings- en andere factoren. Het verbeteren van de reglementaire omkadering moet samengaan met vormings- en sensibiliseringsprogramma’s.

De ACLVB vraagt dat:

Er opnieuw een minister het gelijkekansenbeleid voor zijn rekening neemt.
Een tewerkstellingsbeleid wordt gevoerd dat aangepast wordt aan de leef- en werkomstandigheden van kwetsbare groepen, zoals personen met een handicap, en dat inzet op het bevorderen van de tewerkstelling van jongeren en laaggeschoolden.
Het verder bestrijden van alle mogelijke vormen van discriminatie
Er bijzondere aandacht besteed zou worden aan de strijd tegen de discriminatie op de arbeidsmarkt van de werknemers ouder dan 50 jaar.

Uiteraard dient het federaal beleid afgestemd te worden op het regionaal en gemeenschapsbeleid, evenals op de initiatieven van de sociale partners in dit domein.

Hervorming van justitie

De ACLVB verwacht van de volgende regering respect voor de specificiteit en de autonomie van de arbeidsgerechten. Het politieke akkoord inzake de hervorming van justitie mag tijdens de nieuwe legislatuur niet opnieuw ter discussie staan. De ACLVB wil hierbij het belang in herinnering brengen van advies nr. 1716 van de Nationale Arbeidsraad, waarin oplossingen worden aangereikt voor het behoud van de kwaliteit in de rechtspraak over sociale materies, en dit met aandacht voor de noden en de werking van de gerechten.

Informatie en raadpleging voor de werknemers, ook voor dezen tewerkgesteld in KMO’s

Sinds lang eist de ACLVB een vakbondsvertegenwoordiging binnen de KMO’s. Niets rechtvaardigt dat werknemers, gewoonweg omwille van het feit dat ze tewerkgesteld zijn in kleine ondernemingen, niet kunnen worden geïnformeerd over de sociale en economische situatie van hun onderneming en ook niet kunnen worden geraadpleegd over de toekomstige ontwikkelingen.

In de ondernemingen met minder dan 50 werknemers moet er een vakbondsafvaardiging komen. Dit vergt een aanpassing van een aantal elementen met het oog op het waarborgen van een uitgebreide en democratische werking die systematisch wordt ingevoerd. Hierbij moeten arbeiders en bedienden worden geïntegreerd, op voorwaarde dat de CAO nr. 5 wordt nageleefd, en mits de volledige dekking van alle werknemers uit alle beroepssectoren.

Het syndicaal pluralisme verrijkt en dynamiseert het sociaal overleg en moet onder alle omstandigheden gegarandeerd blijven.

Duurzame ontwikkeling voor alles

We bevinden ons momenteel in een periode waarin we geconfronteerd worden met veel verschillende crisissen die onderling met elkaar verbonden zijn en nog erger worden omdat ze zich afspelen op mondiaal vlak. Ze zijn echter allemaal veroorzaakt door het gebrek aan duurzaamheid van onze productie- en consumptiemethodes. De ACLVB vraagt dat men in België kiest voor een beleid dat het mogelijk maakt om de huidige tendens om te buigen en om op efficiënte manier te beginnen met de hervormingen. Streven naar economische ontwikkeling met als enig doel winst en op basis van kortetermijndenken is niet langer houdbaar als men geen milieu- en gezondheidsrampen en geen sociale ellende wil veroorzaken. De ACLVB pleit voor een duurzame New Deal op Belgisch, Europees en internationaal niveau waarin zowel rekening wordt gehouden met de economische en sociale aspecten als met het milieu, wat gezien de huidige uitdagingen en vanuit rechtvaardigheidsoogpunt nodig is. Dat betekent:

dat de overheid maatregelen en normen moet goedkeuren die de uitvoering van actieve beleidsstrategieën mogelijk maken. De markt zal uit zichzelf niet plots kiezen voor duurzaamheid. Daarom vraagt de ACLVB strenge regels, vooral op het vlak van waardig werk, de strijd tegen klimaatverandering, het behoud van de biodiversiteit, energiebeleid en duurzame voeding, …
dat men moet zorgen voor een Europese industriële revolutie die gebaseerd is op het creëren van groene en waardige jobs door de bestaande jobs te "vergroenen". Voor de ACLVB moet de omschakeling naar een CO2-arme economie een rechtvaardige omschakeling zijn in samenspraak met de werknemers. Dat houdt in dat de technologische behoeftes en competenties van dit transitiebeleid moeten worden ingeschat in overleg met de sociale partners.
dat de oorzaken van de verschillende wereldwijde crisissen bij de bron moeten worden aangepakt en dat er duurzame oplossingen moeten worden gezocht, met inbegrip van strategieën op korte termijn. De duurzame ontwikkeling moet een multidisciplinaire doelstelling worden voor ieder beleid in België en als basis dienen voor een duurzame mainstreaming.

Duurzame ontwikkeling is niet hetzelfde als een gewone langetermijnvisie, het betekent een verandering van model en een noodzaak tot actie.

Europa, hefboom voor actie

Een moreel verantwoord Europa betekent dat de sociale aspecten en het milieu centraal moeten staan bij de versterking van de interne markt en het buitenlands beleid van de Europese Unie. De ACLVB vraagt dat deze grote uitdaging op positieve wijze wordt aangegaan door de toekomstige regering en tijdens het Belgisch Voorzitterschap, door te zorgen voor de hefbomen voor een ambitieus Europees beleid dat sociaal, ethisch, duurzaam en rechtvaardig is. Dat betekent:

Het bevorderen van een algemeen tewerkstellingsbeleid met kwalitatieve jobs voor iedereen, en in het licht daarvan de herziening van, onder andere, het stabiliteits- en groeipact;
Zorgen voor de juridische omkadering van de interne markt en voor een beleid dat ons sociaal model in overeenstemming met het Verdrag van Lissabon kan beschermen. De ACLVB vraagt vooral dat er werk wordt gemaakt van:

de toepassing van de horizontale sociale clausules van het Verdrag en de herziening van de Richtlijnen die de fundamentele rechten van de werknemers in gevaar brengen en die zorgen voor sociale dumping zelfs binnen de Unie: de detachering van werknemers, arbeidstijd;
het promoten van waardig werk en de strijd tegen de loonconcurrentie tussen de lidstaten d.m.v. een minimumloon en de harmonisering van de sociale en arbeidsnormen;
een duidelijk juridisch en beschermend kader voor de sociale diensten (openbaar en privé) van algemeen belang en voor de gezondheidszorg in Europa;
de toetreding van de Europese Unie tot het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden om het mogelijk te maken de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens op één lijn te krijgen zodat er een beter evenwicht is tussen de fundamentele sociale rechten en de economische vrijheden.

Een duurzame dimensie toevoegen aan het beleid op korte termijn van de Unie. Wij vragen dat er opnieuw evenwicht komt tussen de economische en sociale aspecten, enerzijds, en de milieuaspecten, anderzijds, binnen de Europese strategie voor 2020, die momenteel te veel de nadruk legt op economische groei alleen.
De verschillende actoren en overheden mobiliseren in het kader van een efficiënt sociaal en economisch bestuur. Voor de ACLVB betekent dat het volgende:
werken aan een betere samenhang en coherentie tussen de verschillende Europese beleidsstrategieën en -niveaus;
de sociale overlegstructuren en de sociale dialoog binnen Europa versterken en de ontwikkeling ervan binnen de verschillende lidstaten van de EU bevorderen.

Ervoor zorgen dat men via het buitenlands beleid van de Unie meewerkt aan een solidaire globalisering en van de Europese Unie een volwaardige politieke speler maakt. De ACLVB pleit ervoor dat de internationale commerciële en financiële organisaties de sociale normen en milieunormen zouden naleven, en dus ook het Wereldpact voor werkgelegenheid. Anderzijds moet de naleving van die normen een bepalend element worden van de concurrentiekracht van de Europese economie. De Europese unie, en onze Belgische vertegenwoordigers in het bijzonder, moeten zich vandaag inzetten opdat onze sociale normen en milieunormen niet worden opgeofferd in het kader van wereldwijde crisis.

Internationale samenwerking versterken

Ons land moet zijn engagement inzake de internationale samenwerking voortzetten en nog versterken. De steun aan bevolkingen uit achtergestelde regio’s is niet enkel een morele en humanitair noodzakelijke doelstelling; samenwerkingsacties, op touw gezet door de vakbonden, laten ook toe gunstige structuren te creëren die de sociale dialoog en tewerkstelling ten goede komen. Ze dragen actief bij tot de verwezenlijking van het waardig werk en de tewerkstellingsgroei overal ter wereld.